W jego miejsce stanęła murowana kaplica, której ruiny zachowały się do dziś.Drugi kościół stanął niżej, u stóp góry w 1697 r.. Był już murowany, sklepiony, wyposażony w trzy ołtarze, wzniesiony z ofiar ludu, pod wezwaniem Matki Boskiej Bolesnej. Miał 47 łokci długości i 14 szerokości. Wysokość murów wynosiła 15 łokci. Gdy stał się zbyt mały dla potrzeb parafii ks. Teofil Banasiewicz w 1894 r. rozpoczął starania o jego powiększenie. Plany rozbudowy świątyni w stylu barokowym wykonał w 1898 roku Konstanty Wojciechowski z Warszawy. Prace ruszyły w 1904 r. Wypalono 300 tys. cegieł i przygotowano pozostałe materiały. Kosztem usuniętej skarpy uzyskano teren na powiększenie świątyni. Wydłużono kościół o dwie boczne kaplice, które nadały mu kształt łacińskiego krzyża. Dach pokryto blachą wileńską- żelazną, ocynkowaną. Robotami kierował ks. Ludwik Olsiński, który w 1908 r. poświęcił nową świątynię.

Przebudowa polegała na tym, że do starego kościoła od strony zachodniej, czyli skarpy, gdzie poprzednio były drzwi dobudowano prezbiterium i dwie zakrystie, a po bokach dwie kaplice. Od strony wschodniej, czyli od drogi wzniesiono fronton. W 1908 r. wybudowano do wysokości gzymsu dwie wieże, ostatecznie ukończone rok później. Wówczas zburzono starą dzwonnicę, przenosząc dzwony do wież. Łączne koszty budowy i urządzenia nowego kościoła ks. Olsiński wyliczył na 40 tys. rubli.

Wnętrze kościoła zdobią malowania dekoracyjne Franciszka Woronia, ucznia Jana Matejki.